176

من میام اینجا ک اونی ک نمیشه گفتو، بنویسم.

نمیدون چرا اما تا وقتی ک حرفمو نزدنم، هی بدتر میشم.

مدتهاست عصبانیت هامو مینویسم، اما بیشترش تو دفتری که خدا میدونه بجز خودم کی میخونه.

کاش بتونم تا همیش هخپنهونش کنم و یا اگر پنهون نشد، کسی دلش نخواد بخوندش.

چون مطمئنم اگر کسی دلش بخواد، به ره نحوی ک بشه، میخونه

اون وقت هیچ وقته ک واویلا